Prolog

Jest ranek, 25 marca 2015 roku.
Wiem, że to już dziś. Nie powinienem być taki zdenerwowany. Nie wiem, dlaczego to tak boli.
Podnoszę głowę i rzucam wzrokiem na telefon. Oczywiście masa nieodebranych połączeń. Nie jestem pewien, czy chcę teraz z kimś rozmawiać. Nie, absolutnie nie jestem.
Safaa puka do drzwi, ale kiedy nie odpowiadam na jej prośby wyjścia z pokoju kapituluje i odchodzi. Wiem, że ją ranię. Ranię ją jak każdego innego członka mojej rodziny. Staram się przypomnieć sobie kiedy spędziliśmy cały dzień razem. Wspomnienia są rozmyte a ja czuje się jak ostatni dupek. Wydawać by się mogło, że pięć lat, które minęło od powstania One Direction, to tak naprawdę dwadzieścia, a ja postarzałem się jakbym miał za sobą długą drogę.
Być może to prawda.
Telefon znów dzwoni, ale go nie odbieram. Wiem, że to Perrie, ale rozmowa z nią byłaby chyba teraz najtrudniejszą ze wszystkich. Mógłbym powiedzieć coś nie w porządku, czego oczywiście nie chcę. Zrobiłem już za dużo złego.
- Zayn, kochanie! - woła Patricia. - Chciałbyś może zjeść z nami śniadanie?
Kręcę głową, ale kiedy to robię orientuję się, że nie może mnie zobaczyć.
- Nie, mamo - odpowiadam.
Wiem, że jestem sukinsynem... ale nie mogę nic z tym zrobić.
Wróciłem tu po to, żeby mnie wsparły, a tymczasem nie mogę im nawet powiedzieć, że postanowiłem odejść z zespołu. Jestem popaprany. Kurewsko popaprany.

Południe.
Ręce mi się trzęsą więc postanawiam otworzyć okno i zapalić. Mama się wścieknie, bo nie lubi gdy pali się wewnątrz, ale staram się na tym nie skupiać. Kąpiel którą wziąłem wcale nie pomogła, a kiedy woda zrobiła się zimna stwierdziłem, że nie mogę dłużej przeciągać ukrywania się w łazience. Zupełnie nie wiem, co mógłbym jeszcze zrobić, żeby zabić czas. Papieros na chwilę mnie uspokaja, ale nie mogę przestać zastanawiać się kiedy management zdecyduje się ogłosić, że jestem największym dupkiem na świecie i wszystkich olałem. Pewnie zostało mi już tylko kilka godzin spokoju. Powinienem przygotować się i już teraz wyłączyć telefon. Jestem tchórzem.

Popołudnie.
Wiem, że to już, kiedy słyszę dźwięk rozbijanego talerza i krzyk Patricii. Nagle z przyjemnej, ale niepokojącej ciszy w domu mojej matki robi się straszny hałas. Safaa zamyka drzwi swojego pokoju o wiele za mocno, więc domyślam się, że też już wie.
Wściekną się, a ja jeszcze bardziej się rozpadnę. To tak, jakbym już nie był cały w kawałkach.